Vissersbond

Kweek of wild: kies vis van dichtbij

Johan Nooitgedagt

Ik was onlangs met mensen van de visafslag van Stellendam en andere betrokkenen naar Kroatië. Zeg maar een schoolreisje, maar dan met volwassenen. Opvallend was dat we bijna bij elke maaltijd zeebaars kregen voorgeschoteld. Het leek ons volksvoedsel nummer één te zijn. In Kroatië is zeebaars tien tegen één kweekvis. We zijn ook bij een kwekerij geweest. De directie vertelde over de plannen om de productie binnenkort tot 10.000 ton per jaar op te krikken. De kweekbaars wordt in Kroatië verkocht voor 6 euro per kilo en kun je de omzet dus wel uitrekenen. Menig bezoeker dacht, een enkeling sprak het uit, dat moeten we met het Noordzeequotum schol ook kunnen. Daar moeten we een nationale vis van maken! Elke Nederlander aan de Noordzeeschol en dan eet je het hele quotum op. Vis van dichtbij, een geboorterecht voor elke Nederlander en in Berlijn, Parijs tot Londen en daartussen mogen ze best mee eten.

Voedselpolitiek

Voedsel is pure politiek. Hoe meer je ervan weet, hoe meer je er achter komt dat stemmen met je vork iets buitengewoon bevredigends heeft. Je kunt de wereld echt veranderen, met één hapje tegelijk. Je moet het echter wel willen door ervoor te kiezen. Hier heeft dat gezorgd voor goedkoop en overvloedig eten. Maar het blijkt dat er afhankelijkheid is van energie, gevaarlijke concentraties vee en verspreiding van welvaartsziektes. Dat kan grote problemen geven, ook voor grote concentraties vis in kweekbakken waar we vaak niets vanaf weten omdat de norm in andere landen gewoon anders kan zijn. Vandaar de succesvolle slogan: ‘Eet vers, niet teveel, maar wel van dichtbij’. Dat kan dus ook kweek van dichtbij zijn. Daar hoeven vissers niet bang voor te zijn want er is vraag zat. Goede kweek, denk aan een lekkere paling, daar is niets mis mee.

Kansen voor vis

Vis van ver weg? De vrijhandelsideologie heeft lokale voedselsystemen vernietigd. Laten we ze weer tot leven wekken. Stem met de vork. Alternatief eten is duur en iedereen bezuinigt op eten (inkoop bij de producent). Anderzijds heeft de combinatie van de energiecrisis en de piek in voedselprijzen ook heilzame effecten. De roep om vrijhandel stagneert, overal ter wereld zijn landen bezig met stimulering van lokale landbouw. Op de één of andere manier maakt onze VOC mentaliteit Nederland hier terughoudend in. We leven immers van export en draaischijffuncties. Is een combinatie dan niet mogelijk? Willen we echt dat zalm uit Alaska op en neer gaat naar China om daar gefileerd te worden? Op dit moment is de balans tussen lokale, nationale en internationale voedselsystemen zoek en het minste wat we kunnen doen, is proberen die te herstellen. Het staat natuurlijk vast dat echte verandering pas wordt bereikt wanneer grote spelers omgaan. Onze huidige efficiëntie bestaat alleen omdat we externe kosten niet verdisconteren (denk aan negatieve effecten). Het kan niet anders dan dat beleidsmakers dit steeds meer gaan inzien. In die zin geef ik vis veel meer kansen dan vlees.

Kennis verantwoord gebruiken

Het vereist vooral gezond verstand en kennis van je omgeving en de dieren. Dat is raffinement van ervaring en die is bij onze viskwekers zeker aanwezig. Laat deze kennis echter niet ingeruild worden voor oplossingen uit een medicijnflesje. Te vaak is dat het grote verschil tussen een wilde vis van dichtbij en een kweekvisje. Natuurlijk, er zijn goede uitzonderingen, maar daar was de varkenssector zich ook te laat van bewust. Een schip op het strand is een baken in zee……lokale kweek is dan zeker geen bedreiging voor de vissers.

 

Deel dit artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *